اینها، حسرتی که هر سال در دل می ماند/ عزاداری خاص مازندرانی ها


گروه زندگی : صبح زود است، هنوز وقت نماز فرا نرسیده و نوری در آسمان نیست، اما ابرها به هم گره خورده اند، هر کدام می توانند در هوای تند مرداد شمال ببارند. صبح روز عاشورای حسینی است، مردم آرام آرام با فانوس یا بدون فانوس از خانه بیرون می آیند و جمع می شوند انگار قرار است خبر این واقعه را به همدیگر بگویند.

مداحی با بلندگو شروع می شود، صبح زود که هوا صاف است، باران می بارد، اما او با عصبانیت صدایش را بلند می کند و می خواند:

«ای صبح تاریک دل، چرا بیدار می شوی، از این فریاد گریه می کنی»

فردا حسین در دشت کربلا با خون جگر به شهادت می رسد.

همه با آه و ناله و اشک به مسجد محل می روند و از آنجا به روستا می روند و خونه به خونه می روند و اشعار حزن انگیز شهادت امام حسین (ع) را به زبان مازندرانی می خوانند.

«مشخص نباشید که صورت دنیا سیاه شده، تجارت مواد مخدر مأموریت نابود شده است»

«امروز ظهور باد سیاه در دشت کربلا فروکش می کند»

«آسمان پر از خنده های حسین توست، حالا حسینت روی رکاب راه می رود»

* حسرتی که مؤمنان هر سال می خورند

رحمت رمضانی ساکن یکی از روستاهای شهرستان آمل که همه ساله این آیین را در کنار خانواده، دوستان و آشنایان برگزار می کند، در این باره می گوید: صبح تاریک، نوحه ای از زبان زینب کبری (س) است. مراسمی که یکی از آیین های قدیمی روستاهای مازندران به شمار می رود که در آغاز روز عاشورا مردم برمی خیزند و مدیحه سرایی می کنند و می گویند جنگی در راه است و امام حسین (ع) در آن به شهادت می رسد. ، و این حسرت با شعر و غم بیان می شود غمگینی را نشان می دهد.

یادم هست در کودکی قبل از طلوع عاشورا و نماز صبح با پدر و خانواده از خانه بیرون می رفتیم و گریه می کردیم و این سوگواری با خواندن اشعاری همراه بود که بسیاری از علاقه مندان، جوان و قدیمی، شرکت کرد. در آن و اشعار خود را خواندند. آرزو می کردند که صبح تا امام شهید نمی شد».

برخی مازندرانی ها معتقدند که این مراسم از زمان علویان در مازندران برپا شده و هنوز بسیاری از روستاها آن را اجرا می کنند، حتی در این ایام کرونا آن را با پای پیاده در مجاورت با نقاب انجام می دادند و فاصله را رعایت می کردند.

در ساعات اولیه بامداد که هنوز معلوم نیست شب است یا روز، مردم برای عزاداری حسین (ع) پیاده می‌روند و برای اذان صبح نغمه‌های غمگین می‌خوانند، وقتی شروع به گریه می‌کنند. صبح بیرون آمده است، نمی شود. جمعیت به مسجد می روند و نماز می خوانند. از مردان هفتاد ساله گرفته تا کودکان سه و چهار ساله و مادران داغدار در این مراسم شرکت می کنند و اگرچه در برخی روستاها و شهرها پایان یافته است، اما هنوز بسیاری از روستاها آن را در صبح روز عاشورای حسینی اجرا می کنند.

صبح امروز پیرمردان و ریش سفیدان روستاها با زدن بر سینه و مدیحه سرایی صدای خود را در سراسر منطقه می دهند تا پس از یک قرن این میراث گم نشود. یکی از اهالی شهر جدید مازندران درباره معنای تاریک صبح می گوید: این سخنان در سخنان برادران حضرت زینب (س) و امام حسین (علیه السلام) در شب عاشورا آمده است. وقتی مردم هر سال به تکیه و سقاخانه می روند در محلات انجام می شود.

در برخی روستاها این مراسم با چراغ و فانوس برگزار می شود، مانند مراسم تازه آباد که فانوس در دست دارد و شعر می خواند و برخی دیگر راه می روند و «محل طلوع آفتاب» و «صبح تاریک» را می خوانند.

«حمید زائر عمالی» از اهالی روستای امل نکا نیز درباره این مراسم می گوید که مردم به آن بسیار علاقه مند هستند و در بسیاری از نقاط این استان این مراسم را در سوگ مصیبت امام حسین (ع) و امام حسین (ع) انجام می دهند. اصحاب صبح عاشورا.

این مراسم امروز و همزمان با آغاز صبح عاشورا بار دیگر مانند هر سال با حضور اهالی روستا و علاقمندان برگزار شد.

انتهای پیام/




این مقاله را برای صفحه اول پیشنهاد دهید